← Table of contents
History of Spanish and Portuguese Literature (Vol 2 of 2)

Note 159 — CHAP. II. HISTORY OF PORTUGUESE POETRY AND ELOQUENCE FROM THE EPOCH OF THE INTRODUCTION OF THE ITALIAN STYLE, TILL TOWARDS THE END OF THE SIXTEENTH CENTURY. (continued 2)

Thomasina Ross translation

This passage is one of the most celebrated in the Lusiad. It commences with the following stanzas:—

Naõ acabava, quando huma figura Se nos mostra no ar, robusta, e válida; De disforme e grandissima estatura, O rosto carregado, a barba esquálida: Os olhos encovados, e a postura Medonha, e má, e o cor terrena, e pálida, Cheos de terra, e crespos os cabellos, A boca negra, os dentes amarellos. Taõ grande era de membros, que bem posso Certificar-te, que este era o segundo De Rhodes estranhissimo Colosso, Que hum dos sete milagres foi do Mundo: Co’hum tom de voz nos falla horrendo, e grosso, Que pareceo sahir do mar profundo: Arrepiam-se as carnes, e o cabello, A mi, e a todos, só de ouvi-lo, e vello.

But a stanza still more admired, is that in which the gigantic spirit describes his rage on discovering that he was embracing a rock, while he fancied he held in his arms the goddess of whom he was enamoured:—

Oh, que naõ sei de noja como o conte! Que crendo ter nos braços quem amava, Abraçando me achei co hum duro monte De aspero mato e de espessura brava. Estando co’hum penedo fronte a fronte, Que eu per o rosto angelico apertava, Naõ fiquei homem, naõ, mas mundo e quedo, E junto a hum penedo, outro penedo. Canto V.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings