Note 9 — Chapter LXXVI · FROM THE PEACE OF ANTALKIDAS DOWN TO THE SUBJUGATION OF OLYNTHUS BY SPARTA.
Reading edition
Isokrat. Or. iv, (Panegyr.) s. 205. Καίτοι πῶς οὐ χρὴ διαλύειν ταύτας τὰς ὁμολογίας, ἐξ ὧν τοιαύτη δόξα γέγονεν, ὥστε ὁ μὲν Βάρβαρος κήδεται τῆς Ἑλλάδος καὶ φύλαξ τῆς εἰρήνης ἐστὶν, ἡμῶν δέ τινές εἰσιν οἱ λυμαινόμενοι καὶ κακῶς ποιοῦντες αὐτήν;
The word employed by Photius in his abstract of Theopompus (whether it be the expression of Theopompus himself, we cannot be certain—see Fragm. 111, ed. Didot), to designate the position taken by Artaxerxes in reference to this peace, is—τὴν εἰρήνην ἣν τοῖς Ἕλλησιν ἐβράβευσεν—which implies the peremptory decision of an official judge, analogous to another passage (139) of the Panegyr. Orat. of Isokrates—Νῦν δ’ ἐκεῖνός (Artaxerxes) ἐστιν, ὁ διοικῶν τὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ μόνον οὐκ ἐπιστάθμους ἐν ταῖς πόλεσι καθιστάς. Πλὴν γὰρ τούτου τί τῶν ἄλλων ὑπόλοιπόν ἐστιν; Οὐ καὶ τοῦ πολέμου κύριος ἐγένετο, καὶ τὴν εἰρήνην ἐπρυτάνευσε, καὶ τῶν παρόντων πραγμάτων ἐπιστάτης καθέστηκεν;