Note 549 — Chapter LXVII · THE DRAMA. — RHETORIC AND DIALECTICS. — THE SOPHISTS.
Reading edition
Plato, Parmenid. pp. 135, 136.
Parmenidês speaks to Sokratês: Καλὴ μὲν οὖν καὶ θεία, εὖ ἴσθι, ἡ ὁρμὴ, ἣν ὁρμᾷς ἐπὶ τοὺς λόγους· ἕλκυσον δὲ σαυτὸν καὶ γυμνάσαι μᾶλλον διὰ τῆς δοκούσης ἀχρήστου εἶναι καὶ καλουμένης ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀδολεσχίας, ἕως ἔτι νέος εἶ· εἰ δὲ μὴ, σὲ διαφεύξεται ἡ ἀλήθεια. Τίς οὖν ὁ τρόπος, φάναι (τὸν Σωκράτη), ὦ Παρμενίδη, τῆς γυμνασίας; Οὗτος, εἰπεῖν (τὸν Παρμενίδην) ὅνπερ ἤκουσας Ζήνωνος.... Χρὴ δὲ καὶ τόδε ἔτι πρὸς τούτῳ σκοπεῖν, μὴ μόνον, εἰ ἔστιν ἕκαστον, ὑποτιθέμενον, σκοπεῖν τὰ ξυμβαίνοντα ἐκ τῆς ὑποθέσεως—ἀλλὰ καὶ, εἰ μή ἐστι τὸ αὐτὸ τοῦτο, ὑποτίθεσθαι—εἰ βούλει μᾶλλον γυμνασθῆναι.... Ἀγνοοῦσι γὰρ οἱ πολλοὶ ὅτι ἄνευ ταύτης τῆς διὰ πάντων διεξόδου καὶ πλάνης, ἀδύνατον ἐντυχόντα τῷ ἀληθεῖ νοῦν σχεῖν. See also Plato’s Kratylus, p. 428, E, about the necessity of the investigator looking both before and behind—ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω.
See also the Parmenidês, p. 130, E,—in which Sokratês is warned respecting the ἀνθρώπων δόξας, against enslaving himself to the opinions of men: compare Plato, Sophistes, p. 227, B, C.