Note 244 — Chapter XXI · GRECIAN EPIC.—HOMERIC POEMS.

Spartian. Vit. Hadrian. p. 8; Dio Cass. lxix. 4: Plut. Tim. c. 36.

There are some good observations on this point in Näke’s comments on Chœrilus, ch. viii. p. 59:—

“Habet hoc epica poesis, vera illa, cujus perfectissimam normam agnoscimus Homericam—habet hoc proprium, ut non in possessione virorum eruditorum, sed quasi viva sit et coram populo recitanda: ut cum populo crescat, et si populus Deorum et antiquorum heroum facinora, quod præcipium est epicæ poeseos argumentum, audire et secum repetere dedidicerit, obmutescat. Id vero tum factum est in Græciâ, quum populus eâ ætate, quam pueritiam dicere possis, peractâ, partim ad res serias tristesque, politicas maxime—easque multo, quam antea, impeditiores—abstrahebatur: partim epicæ poeseos pertæsus, ex aliis poeseos generibus, quæ tum nascebantur, novum et diversum oblectamenti genus primo præsagire, sibi, deinde haurire, cœpit.”

Näke remarks, too, that the “splendidissima et propria Homericæ poeseos ætas, ea quæ sponte quasi suâ inter populum et quasi cum populo viveret,” did not reach below Peisistratus. It did not, I think, reach even so low as that period.