Note 302 — Chapter XXI · GRECIAN EPIC.—HOMERIC POEMS. (continued 2)

The remarks of Boeckh, upon the possibility of such coöperation of poets towards one and the same scheme are perfectly just:—

“Atqui quomodo componi a variis auctoribus successu temporum rhapsodiæ potuerint, quæ post prima initia directæ jam ad idem consilium et quam vocant unitatem carminis sint ... missis istorum declamationibus qui populi universi opus Homerum esse jactant ... tum potissimum intelligetur, ubi gentis civilis Homeridarum propriam et peculiarem Homericam poesin fuisse, veteribus ipsis si non testibus, at certe ducibus, concedetur.... Quæ quum ita sint, non erit adeo difficile ad intelligendum, quomodo, post prima initia ab egregio vate facta, in gente sacrorum et artis communione sociatâ, multæ rhapsodiæ ad unum potuerint consilium dirigi.” (Index Lection. 1834, p. 12.)

I transcribe this passage from Giese (Ueber den Æolischen Dialekt, p. 157), not having been able to see the essay of which it forms a part.