Note 478 — Chapter XI · ATTIC LEGENDS AND GENEALOGIES.
Reading edition
Pausan. i. 38. 3. Ἐλευσίνιοί τε ἀρχαῖοι, ἅτε οὐ προσόντων σφισι γενεαλόγων, ἄλλα τε πλάσασθαι δεδώκασι καὶ μάλιστα ἐς τὰ γένη τῶν ἡρώων. See Heyne ad Apollodôr. iii. 15, 4. “Eumolpi nomen modo communicatum pluribus, modo plurium hominum res et facta cumulata in unum. Is ad quem Hercules venisse dicitur, serior ætate fuit: antiquior est is de quo hoc loco agitur ... antecessisse tamen hunc debet alius, qui cum Triptolemo vixit,” etc. See the learned and valuable comments of Lobeck in his Aglaophamus, tom. i. p. 206-213: in regard to the discrepancies of this narrative he observes, I think, with great justice (p. 211), “quo uno exemplo ex innumerabilibus delecto, arguitur eorum temeritas, qui ex variis discordibusque poetarum et mythographorum narratiunculis, antiquæ famæ formam et quasi lineamenta recognosci posse sperant.”