Note H — Chapter II

The following is the passage of P. Kircher, of which we gave only a few passages in our citation.

“Est in Transpilana Africæ regione, desertum ingens sabuli, arenarumque cumulis in immensum exporrectum, unde et sabulosi maris non immerito nomen obtinuit; hæ siquidem arenæ ventis concitatæ tam sævas subinde tempestates movent, ut arenis in clivos aggestis, turbinum violentia, et jumenta et viatores una cum mercibus suis, nulla evadendi spe relicta, vivos sepiliant. Refert Pomponius Mela de rupe qua dam in hoc deserto existente, austro consecrata, quæ simul atque vel manu tacta fuerit, austro mox provocato, Sævissimas procellas moveat, sabulo in tantum intumescente, ut pelagus undarum vorticibus, fluctuumque æstibus concitatum videraqueat. Hanc rupem dum olim sylli inconsultius adeunt sive occultiori naturæ impetu, sive magicis incantationum præstigiis, vento mox exoriente, et sabulosos cogente montes, ad unum omnes extincti ferunter. Est et in hoc deserto, ammonium oraculum et serapium, sphyngesque ingentes quarum aleæ usque ad caput, aleæ ex dimidio arena obrutæ, strabone teste, spectantur. Hoc itaque celeberrimum oraculum consulturus olim Alexander Magnus, dum pleno aleæ itineri se accingit, ad illud quidem incolumis pervenit, sed quos milites ex suo exercita non sabulosi pelagi turbines, hos æstus, sitisque confecisse traditur. Sed ut unde digressus revertar, in hoc sabuloso deserto dicunt non nulli mumias solius naturæ industria confici; dum aiunt, viatorum deserti tempestatibus extinctorum corpora tum solis tunc ferventissimæ hugus arenæ pinguioris virtute, longo tempore siccata, tostaque, in hunc statum degenerare. Sed tametsi subinde, in hoc Lybiæ deserto hugusmodi a sole exsiccata corpora reperiantur, illa tamen minime mumiæ discendæ sunt.”