Note 17 — IV.

Le Nocturne en mi mineur (œuvre 72) nous rend quelque chose des impressions subtiles, raffinées, alambiquées, que Chopin reproduisait avec une sorte de prédilection passionnée. Nous ne nous refusons pas le plaisir de faire connaître à celles qui les comprendront, les vers que ce morceau inspira à la belle Csse Cielecka, née Csse Bnińska:

Kolysze zwolna, jakby falą morza, Nóty dzwięcznemi, pelnemi uroku. Rozjaśnia blaskiem jakby życia zorza, Którą witamy czasem ze łzą w oku. Dalej uderza nas walki przeczucie; Ton coraz glośniéj rozlega się w górę. Pelen, ponury, objawia w swéj nócie Światlośé ukrytą za posępną chmurę. Stróny tak silne, jakby kute w stali, Żalosnym jękiem, w duszy naszej dzwonią: Mówią o bòlu, co nam serce pali, Lecz co zostawia duszę nieskażoną!... Póżniéj, podobny do woni wspomnienia Znów zakolysac czasem nas powraca. Z urokiem igra; kolyszac cierpienia, Swoim promykiem jeszcze nas ozlaca. Nareszcie, jako cicha na dnie woda, Spokój glęboki z nurt toni się wznosi, Jak serce, które o nic już nie prosi, Lecz kwiatów życia, szkoda... mówi... szkoda!...