Note 42 — Chapter VI
Reading edition
The original of the fragment of Timocles:
Ω ταν, ἂκουσον ην τι σοι μέλλω λέγειν. Ανθρωπός ἐστι ζῶον ἐπίπονον φύσει, Καὶ πολλὰ λυπῆρ’ ὁ βίος ἐν ἑαυτω φέρει. Παραψυχὰς ουν φροντίδων ανευρατον Ταυτας· ὁ γὰρ νοῦς των ἰδίων λήθην λαβὼν Πρὸς ἀλλοτριῳ τε ψυχαγωγηθεὶς πάθει, Μεθ’ ἡδονῆς ἀπῆλθε παιδευθεὶς ἃμα. Τοὺς γὰρ τραγῳδοὺς πρῶτον εἰ βούλει σκόπει, Ὡς ὠφελοῦσί παντας· ὁ μὲν γὰρ ὤν πένης Πτωχότερον αὑτου καταμαθὼν τὸν Τήλεφον Γενόμενον, ἤδη την πενίαν ῥᾶον φέρει. Ο νοσῶν δὲ μανικῶς, Αλκμαίων’ εσκεψατο. Οφθαλμιᾶ τις; εἰσὶ Φινεῖδαι τυφλοί. Τέθνηκε τω παῖς; η Νιόβη κεκούφικε. Χωλός τις ἐστι, τὸν Φιλοκτήτην ὁρᾷ. Γέρων τὶς ἀτυχεῖ; κατέμαθε τὸν ΟΙνέα. Απαντα γὰρ τὰ μείζον’ ἤ πέπονθέ τις Ατυχήματ’ ἄλλοις γεγονότ’ ἐννοούμενος, Τὰς αὐτὸς αὑτοῦ συμφορὰς ῥᾷον φέρει.
Thus, in the literal version of Dalechampius:
Hem amice, nunc ausculta quod dicturus sum tibi. Animal naturâ laboriosum homo est. Tristia vita secum affert plurima: Itaque curarum hæc adinvenit solatia: Mentem enim suorum malorum oblitam, Alienorum casuum reputatio consolatur, Indéque fit ea læta, et erudita ad sapientiam. Tragicos enim primùm, si libet, considera, Quàm prosint omnibus. Qui eget, Pauperiorem se fuisse Telephum Cùm intelligit, leniùs fert inopiam. Insaniâ qui ægrotat, de Alcmeone is cogitet. Lippus est aliquis, Phinea cœcum is contempletur. Obiit tibi filius, dolorem levabit exemplum Niobes. Claudicat quispiam, Philocteten is respicito. Miser est senex aliquis, in Oeneum is intuetor. Omnia namque graviora quàm patiatur Infortunia quivis animadvertens in aliis cùm deprehenderit, Suas calamitates luget minùs.