Note 61 — ENGLISH LAW AND THE RENAISSANCE.

Smith, Inaugural Oration, MS. Baker, XXXVII. 409 (Camb. Univ. Lib.): ‘… At vero nostrates, et Londinenses iurisconsulti, quibuscum disputare, cum ruri sim et extra academiam, non illibenter soleo, qui barbaras tantum et semigallicas nostras leges inspexerint, homines ab omnibus suis humanioribus disciplinis et hac academiae nostrae instructione semotissimi, etiam cum quid e philosophia, theologiave depromptum in quaestione ponatur, Deus bone! quam apte, quamque explicate singula resumunt, quanta cum facilitate et copia, quantaque cum gratia et venustate, vel confirmant sua, vel refellunt aliena! Certe nec dialecticae vim multum in eis desideres, nec eloquentiae splendorem. Eorum oratio est Anglicana quidem, sed non sordida, non inquinata, non trivialis, gravis nonnunquam et copiosa, saepe urbana et faceta, non destituta similitudinum et exemplorum copia, lenis et aequabilis, et pleno velut alveo fluens, nusquam impedita. Quae res tantam mihi eorum hominum admirationem concitavit, ut aliquandiu vehementer optarim, secessionem aliquam ab ista academia facere et Londinum concedere, ut eos in suis ipsis scholis ac circulis disputantes audirem, quod an sim facturus aliquando, cum feriae longae, et quasi solenne iusticium, nostris praelectionibus indicatur, haud equidem pro certo affirmaverim.’