Note 20 — ENGLISH LAW AND THE RENAISSANCE.
Reading edition
Wyclif, Tractatus de officio regis, Wyclif Society, 1887, pp. 56, 193, 237, 250: ‘Leges regni Anglie excellunt leges imperiales cum sint pauce respectu earum, quia supra pauca principia relinquunt residuum epikerie [= ἐπιείκεια] sapientum.… Non credo quod plus viget in Romana civilitate subtilitas racionis sive iusticia quam in civilitate Anglicana.… Non pocius est homo clericus sive philosophus in quantum est doctor civilitatis Romane quam in quantum est iusticiarius iuris Anglicani.… Unde videtur quod si rex Anglie non permitteret canonistas vel civilistas ad hoc sustentari de suis elemosinis vel patrimonio crucifixi ut studeant tales leges … non dubium quin clerus foret utilior sibi et ad ecclesiasticam promocionem humilior ex noticia civilitatis proprie quam ex noticia civilitatis duplicis aliene.’ By ‘the patrimony of the crucified’ Wyclif means ecclesiastical revenues, which some of the bishops have been using in the endowment of legal studies at the universities: e.g. Bishop Bateman at Cambridge.