Note 1613 — Chapter XI · THE LAST YEARS OF ARCHBISHOP THEOBALD. 1156–1161.
Reading edition
Gilb. Foliot, Epp. dxv., dxvii. (Giles, vol. ii. pp. 323, 324, 326). The writer of the first is “Ranulfus de Turri”; the second is anonymous. Both appeal earnestly to the bishop’s charity and gratitude in behalf of “J. filius A. magistri quondam vestri, procuratoris vestri, tutoris vestri.... Hæreat animo sanctitatis vestræ illa M. Adæ circa vos curarum gravitas, alimoniæ fœcunditas, diligentia doctrinæ, specialis impensa benivolentiæ. Quis hodie proprios liberos regit providentius, educat uberius, instruit attentius, diligit ferventius? Sic pæne amor ille modum excessit, ut vos diligeret non quasi excellenter, sed quasi singulariter ... qui vos aliquando pro filio adoptavit” (Ep. dxv.). “Tangat memoriam vestram illa M. Adæ circa vos curarum gravitas, doctrinæ profunditas, alimoniæ ubertas, postremo fervens, immo ardens caritas. Hæreat animo vestro quantâ curâ, quali amplexu, quam speciali privilegio, illa doctoris vestri, procuratoris, tutoris, diligens vigilantia vos non modo supra familiares, verum supra quoslibet mortales adoptaverit, qualiterque ejus spiritus in vestro, ut ita dicam, spiritu quieverit.” Ep. dxvii.