Note 27 — DE KUNST VAN LIEFHEBBEN

De kunst van liefhebben is gebaseerd op het fundamenteele feit van het hofmaken; en het hofmaken is de poging van den man om zich aannemelijk te maken bij de vrouw. “De kunst van liefhebben”, zeide Vatsyayana, een van de grootste der autoriteiten, “is de kunst aan vrouwen te behagen”. “Een man moet zich nooit een genoegen met zijn vrouw veroorloven”, zeide Balzac in zijn Physiologie du Mariage, “waarvan hij niet de handigheid gehad heeft het eerst door zijn vrouw te doen wenschen”. Dat is de geheele kunst van liefhebben. Vrouwen trachten zich van nature en instinctief voor mannen begeerlijk te maken, zelfs aan mannen, voor wie ze volkomen onverschillig zijn, en de vrouw, die op een man verliefd is, tracht door een even natuurlijk instinct zichzelf te vormen naar den vorm, d.i. in de gedaante, die hem persoonlijk aangenaam is. Deze neiging wordt niet gewijzigd door het grondfeit, dat in deze zaak alleen de kunst, die door de natuur gemaakt is, waarlijk effect heeft. Het is ten slotte door wat hij is, dat een man de diepste aandoeningen van sympathie of antipathie in de vrouw opwekt, en hij behaagt haar dikwijls meer door zijn geschiktheid om een groote rol te spelen in de buitenwereld dan door enkele verkregen volkomenheden in de kunst van het hofmaken. Wanneer echter het ernstige en meer intieme spel der liefde begint, dan is de rol van de vrouw, zelfs biologisch, oppervlakkig de meer passieve rol27. Zij is, aan den physieken kant, onvermijdelijk in de liefde het instrument; het moeten ’s mans hand zijn en zijn boog, die de muziek te voorschijn roepen.