Note 4 — Veertigste Hoofdstuk

Zij hief de dorre armen op, en scheen bezig met haren mantel om te doen om uit te gaan, en liet de armen dan weêr langzaam zakken; en hetzelfde denkbeeld van een tocht waarschijnlijk steeds in het hoofd, ging zij gejaagd en afgebroken voort: „Roep Eveline Neville! – Wat bedoelt gij met lady Geraldin? Ik zeide: Eveline Neville, – niet lady Geraldin; – er is geene lady Geraldin! – zeg haar dit, en dat zij haar nat kleed moet uittrekken, en niet zoo bleek zien. – Kind! wat zou zij met een kind doen? – Meisjes hebben geene kinderen, denk ik! – Therese! – Therese! – de gravin roept ons! – Breng licht, de groote trap is donker als de middernacht. – Wij komen, mevrouw!” Met deze woorden zonk zij terug op den stoel, en zeeg languit op den grond4.