Note 1 — Veertigste Hoofdstuk

Zij traden binnen en vonden, tot hunne groote verwondering, Elspeth alleen, „als een spook aan den haard zittende,” gelijk de geest van den Ouderdom in het jagerslied van den Uil1, „gerimpeld, haveloos, morsig, met troebele oogen en verkleumd.”