Note 13 — 2

"Eerst Robrecht van Nyvers (ook van Bethune) die welcke die heleghe kercke vele profyts dede, in eenen wych in Apoelgen, daer hij doot slouch den feilen viant van der helegher kercke Meinfroot."

Die excellente Cronike.

Om de inborst dezer edele ridder te doen kennen is het nodig enige aanhalingen te doen.

Charles d'Anjou, koning van Sicilië, willende ten oorloge trekken tegen Manfried, die dit koninkrijk tegen de wil van de Paus bezat, vormde een leger van bij de twintigduizend uitgelezen mannen, en gaf het opperbevel over dit heir aan Robrecht van Bethune, welke alsdan slechts achttien jaar oud was. Enige tijd hierna verwon Charles d'Anjou de jonge Conradyn, kleinzoon van de Duitse keizer Frederik. Charles willende zich van zulk een doorluchtige vijand verlossen, besloot hem tot de dood te doen verwijzen.

Simonde de Sismondi, Histoire des républiques italiennes, zegt: "Een enkel rechter dorst het doodvonnis uitspreken, en de jonge Conradyn werd op een schavot gebracht om het hoofd afgehouwen te worden.

De rechter die Conradyn tot de dood veroordeeld had, las het vonnis tegen hem, als verrader der Kroon en vijand der Kerk. Hij eindigde juist en sprak het doodvonnis uit, wanneer Robrecht van Vlaanderen, de eigen zwager van Charles d'Anjou, zich op die valse rechter wierp en hem met zijn degen door de borst stotende, riep: Het behoort u niet, ellendeling, zulke edele en schone heer ter dood te verwijzen! De rechter viel dood in de tegenwoordigheid des konings, en deze dorst zijn begunstigde niet wreken."

Meer andere feiten van Robrecht bewijzen dat hij met een verwonderlijke moed bezield was, en dat men van hem zeggen mocht: hij had een leeuwenhart in een ijzeren lichaam.