Note 312 — DE LA LITTÉRATURE DES NÈGRES.
Reading edition
Note 312:
(retour)
ELEGIA.
Invida mors totum vibrat sua tela per orbem: Et gestit quemvis succubuisse sibi. Illa, metus expers, penetrat conclavia regum: Imperiique manu ponere sceptra iubet. Non sinit illa diu partos spectare triumphos: Linquere sed cogit, clara tropaea duces. Divitis et gazas, aliis ut dividat, omnes, Mendicique casam vindicat illa sibi. Falce senes, juvenes, nullo discrimine, dura, Instar aristarum, demetit illa simul. Hinc fuit illa audax, nigro vilamine tecta, Limina Mangeri sollicitare domus. Hujus ut ante domum steterat funesta cypressus, Luctisonos gemitus nobilis Haga dedit. Hunc lacrymis tinxit gravibus carissima conjux, Dum sua tundebat pectora sæpe manu. Non aliter Naomi, cum te viduata marito, Profudit lacrymas, Elimeleche, tua. Sæpe sui manes civit gemebunda mariti, Edidit et tales ore tremente sonos: Condit ut obscuro vultum velamine Phaebus, Tractibus ut terræ lumina grata neget; O decus immortale meum, mea sola voluptas! Sic fugis ex oculis in mea damna meis. Non equidem invideo, consors, quod te ocyor aura Transtulit ad lætas æthereasque domos, Sed quoties maudo placidæ mea membra quieti, Sive dies veniat, sum memor usque tui. Te thalamus noster raptum mihi funere poscit. Quis renovet nobis foedera rupta dies? En tua sacra deo sedes studiisque dicata, Te propter, mæsti signa doloris habet. Quod magis, effusas, veluti de flumine pleno, Dant lacrymas nostri pignora cara toti. Dentibus ut misere fido pastore lupinis Conscisso tenerae disjiciuntur oves, Aeraque horrendis, feriunt balatibus altum, Dum scissum adspiciunt voce cientque ducem: Sic querulis nostras implent ululatibus ædes, Dum jacet in lecto corpus inane tuum. Succinit huic vatum viduæ pia turba querenti, Funera quæ celebrat conveniente modo Grande sacerdotum decus, et mea gloria cessat, Delicium domini, gentis amorque piæ! Clauditur os blandum sacro de fonte rigatum; Fonte meam possum quo relevare sitim! Hei mihi! quam subito fugit facundia linguæ, Cælesti dederat quo mihi melle frui. Nestoris eloquium veteres jactate poetæ, Ipso Mangerius Nestore major erat, etc.