Note 248 — APPENDIX

I. Causa conjugii ab amore non est excusatio recta.

II. Qui non celat amare non potest.

III. Nemo duplici potest amore ligari.

IV. Semper amorem minui vel crescere constat.

V. Non est sapidum quod amans ab invito sumit amante.

VI. Masculus non solet nisi in plena pubertate amare.

VII. Biennalis viduitas pro amante defuncto superstiti præscribitur amanti.

VIII. Nemo, sine rationis excessu, suo debet amore privari.

IX. Amare nemo potest, nisi qui amoris suasione compellitur.

X. Amor semper ab avaritia consuevit domicilus exulare.

XI. Non decet amare quarum pudor est nuptias affectare.

XII. Verus amans alterius nisi suæ coamantis ex affectu non cupit amplexus.

XIII. Amor raro consuevit durare vulgatus.

XIV. Facilis perceptio contemptibilem reddit amorem, difficilis eum parum facit haberi.

XV. Omnis consuevit amans in coamantis aspectu pallescere.

XVI. In repentina coamantis visione, cor tremescit amantis.

XVII. Novus amor veterem compellit abire.

XVIII. Probitas sola quemcumque dignum facit amore.

XIX. Si amor minuatur, cito deficit et raro convalescit.

XX. Amorosus semper est timorosus.

XXI. Ex vera zelotypia affectus semper crescit amandi.

XXII. De coamante suspicione percepta zelus interea et affectus crescit amandi.

XXIII. Minus dormit et edit quem amoris cogitatio vexat.

XXIV. Quilibet amantis actus in coamantis cogitatione finitur.

XXV. Verus amans nihil beatum credit, nisi quod cogitat amanti placere.

XXVI. Amor nihil posset amori denegare.

XXVII. Amans coamantis solatus satiari non potest.

XXVIII. Modica præsumptio cogit amantem de coamante suspicari sinistra.

XXIX. Non solet amare quem nimia voluptatis abundantia vexat.

XXX. Verus amans assidua, sine intermissione, coamantis imagine detinetur.

XXXI. Unam feminam nihil prohibet a duobus amari, et a duabus mulieribus unum.

Fol. 103.