Note 318 — VI.

Topic. VI. x. p. 148, a. 37, seq. ἐπεὶ δ’ ἔνια λανθάνει τῶν ὁμωνύμων, ἐρωτῶντι μὲν ὡς συνωνύμοις χρηστέον, αὐτῷ δ’ ἀποκρινομένῳ διαιρετέον. ἐπεὶ δ’ ἔνιοι τῶν ἀποκρινομένων τὸ μὲν συνώνυμον ὁμώνυμόν φασιν εἶναι, ὅταν μὴ ἐφαρμόττῃ ἐπὶ πᾶν ὁ ἀποδοθεὶς λόγος, — προδιομολογητέον ὑπὲρ τῶν τοιούτων ἢ προσυλλογιστέον ὅτι ὁμώνυμον ἢ συνώνυμον, ὁπότερον ἂν ᾖ· μᾶλλον γὰρ συγχωροῦσιν οὐ προορῶντες τὸ συμβησόμενον.

These counsels of Aristotle are remarkable, as bearing on the details, and even the artifices, of dialectical debate.