Note 74 — Chapter V · ANALYTICA PRIORA I.

Ibid. I. xxxiii. p. 47, b. 16-40: αὕτη μὲν οὖν ἡ ἀπάτη γίνεται ἐν τῷ παρὰ μικρόν· ὠς γὰρ οὐδὲν διαφέρον εἰπεῖν τόδε τῷδε ὑπάρχειν, ἢ τόδε τῷδε παντὶ ὑπάρχειν, συγχωροῦμεν.

M. B. St. Hilaire observes in his note (p. 155): “L’erreur vient uniquement de ce qu’on confond l’universel et l’indeterminé séparés par une nuance très faible d’expression, qu’on ne doit pas cependant negliger.” Julius Pacius (p. 264) gives the same explanation at greater length; but the example chosen by Aristotle (ὁ Ἀριστομένης ἐστὶ διανοητὸς Ἀριστομένης) appears open to other objections besides.