Note 1 — V. EPIKURUS
Reading edition
Aristot. De Cœlo, II. xii. p. 292, a. 22-b. 7: ἔοικε γὰρ τῷ μὲν ἄριστα ἔχοντι ὑπάρχειν τὸ εὖ ἄνευ πράξεως, τῷ δ’ ἐγγύτατα διὰ ὀλίγης καὶ μιᾶς, τοῖς δὲ ποῤῥωτάτω διὰ πλειόνων, — τῷ δ’ ὡς ἄριστα ἔχοντι οὐθὲν δεῖ πράξεως· ἔστι γὰρ αὐτὸ τὸ οὗ ἕνεκα, ἡ δὲ πρᾶξις ἀεί ἐστιν ἐν δυσίν, ὅταν καὶ οὗ ἕνεκα ᾖ καὶ τὸ τούτου ἕνεκα. &c. Ibid. iii. p. 286, a. 9: θεοῦ δ’ ἐνέργεια ἀθανασία· τοῦτο δ’ ἐστὶ ζωὴ ἀΐδος, &c.
In the Ethica, Aristotle assigns theorizing contemplation to the gods, as the only process worthy of their exalted dignity and supreme felicity.