Note 227 — V.
Reading edition
Ibid. a. 35-b. 5. οἷον ἐπεὶ ταὐτόν ἐστι τῷ εἴδει ἄνθρωπος καὶ ἵππος, οὐκ ἀεὶ δὲ τοῦ ἵππου ἐστὶν ἴδιον τὸ ἑστάναι ὑφ’ αὑτοῦ, οὐκ ἀν εἴη τοῦ ἀνθρώπου ἴδιον τὸ κινεῖσθαι ὑφ’ αὑτοῦ· ταὐτὸν γάρ ἐστι τῷ εἴδει τὸ κινεῖσθαι καὶ ἑστάναι ὑφ’ αὑτοῦ, ᾗ ζῴῳ ἐστὶν ἑκατέρῳ αὐτῶν τὸ συμβεβηκέναι. The last words are very obscure: they are explained by Waitz (p. 486) — “ᾗ τὸ συμβεβηκέναι ἑκάτερον (τὸ κινεῖσθαι καὶ ἑστάναι ὑφ’ αὑτοῦ intell.) ἑκατέρῳ αὐτῶν ἐστὶ συμβεβηκέναι ᾗ ζῴῳ, quatenus utrumque de utroque, quatenus animal est, prædicatur.”