Note 5 — Chapter X · SOPHISTICI ELENCHI.

Ibid. xi. p. 172, a. 11: νῦν δ’ οὐκ ἔστιν ὁ διαλεκτιὸς περὶ γένος τι ὡρισμένον, οὐδὲ δεικτικὸς οὐδενός, οὐδὲ τοιοῦτος οἷος ὁ καθόλου. οὔτε γάρ ἐστιν ἅπαντα ἐν ἑνί τινι γένει, οὔτε εἰ εἴη, οἷόν τε ὑπὸ τὰς αὐτὰς ἀρχὰς εἶναι τὰ ὄντα. ὥστ’ οὐδεμία τέχνη τῶν δεικνυουσῶν τινὰ φύσιν ἐρωτητική ἐστιν· οὐ γὰρ ἔξεστιν ὁποτερονοῦν τῶν μορίων δοῦναι· συλλογισμὸς γὰρ οὐ γίνεται ἐξ ἀμφοῖν. ἡ δὲ διαλεκτικὴ ἐρωτηρική ἐστιν· εἰ δ’ ἐδείκνυεν, εἰ καὶ μὴ πάντα, ἀλλὰ τά γε πρῶτα καὶ τὰς οἰκείας ἀρχάς, οὐκ ἂν ἠρώτα. μὴ διδόντος γὰρ οὐκ ἂν ἔτι εἶχεν ἐξ ὧν ἔτι διαλέξεται πρὸς τὴν ἔνστασιν.

When Aristotle, therefore, reckons λόγους διδασκαλικούς as one of the four species τῶν ἐν τῷ διαλέγεσθαι λόγων (Soph. El. ii. p. 165, a. 38), we must understand τὸ διαλέγεσθαι in a very wide and vague sense, going much beyond the derivative noun διαλεκτική.