Note 14 — B. — Aristotle’s Doctrine.

Aristot. Anal. Post. II. p. 100, b. 3: δῆλον δὴ ὅτι ἡμῖν τὰ πρῶτα ἐπαγωγῇ γνωρίζειν ἀναγκαῖον· καὶ γὰρ καὶ αἴσθησις οὕτω τὸ καθόλου ἐμποιεῖ; also ibid. I. xviii., p. 81, b. 3, upon which passage Waitz, in his note, explains as follows (p. 347):— “Sententia nostri loci hæc est. Universales propositiones omnes inductione comparantur, quum etiam in iis, quæ a sensibus maxime aliena videntur, et quæ, ut mathematica (τὰ ἐξ ἀφαιρέσεως), cogitatione separantur a materia quacum conjuncta sunt, inductione probentur ea quæ de genere (e.g., de linea vel de corpore mathematico), ad quod demonstratio pertineat, prædicentur καθ’ αὑτά et cum ejus natura conjuncta sint. Inductio autem iis nititur quæ sensibus percipiuntur: nam res singulares sentiuntur, scientia vero rerum singularium non datur sine inductione, non datur inductio sine sensu.”