Note 1319 — XXVIII. THE COUNCIL OF TRENT.

The orator of the council of Cologne in 1527, sharply reminded the assembled prelates that they must set the example of obeying their own statutes, and that they could not expect the people to reverence the true church so long as it notoriously bade defiance to the laws of God and man. “Quasi præscribatur lex cujus sancitor voluerit esse exlex. Parendum enim est legi quam quisque sancit.... Audis præterea non licere plurimas habere uxores, quæ animum tuum alliciant; non decere domi alere tot scorta tot Veneres, quæ te continue exedunt, tuamque substantiam disperdunt.... His et aliis datur scandalum populo; præbetur offendiculum vulgo, cui hac tempestate vilet et contemptui est ordo quilibet sacer. Vilis plebs te sacerdotem nunc cachinnis atque ludibriis incessit et odit, qui calumniandi ansam ultro præbueris. Dicit namque: tot hic, aut ille, scorta domi suæ ex patrimonio Crucifixi nutrit, quo non sordida scorta, sed pauperes Christi forent sustentandi”—Concil. Colon. ann. 1527 (Hartzheim VI. 210-213).

So at the council of Augsburg, in 1548, the orator dwelt upon the advantage which the heretics derived from the sins of the clergy—“Non estis nescii, quemadmodum nos hæretici apud populum perpetuo traducant: nos scortatores, nos ambitiosos, nos avaros, nos ignavos, et rudes esse, nos otio semper, luxui et ventri servire, identidem vociferantur.... Superbe itaque illi: sed utinam non nimium sæpe vere: nam si vera potius hoc loco, quam plausibilia, dicenda sint; negare certe non possumus, quin maximam ad nos accusandos occasionem sæpe dederimus”—Concil. Augustan. ann. 1548 (Hartzheim VI. 388).