Note 1261 — XXVI. THE ANGLICAN CHURCH.

Parker’s Correspondence, p. 66.—Sanders does not fail to make the most of this refusal to legalize priestly marriage by act of Parliament, and of the hesitation which rendered the final decision a mere toleration and not an approval. “Clerus enim in Anglia novus, partim ex apostatis nostris, partim ex hominibus mere laicis factus, ut est valde spiritualis, primo quoque tempore de nuptiis cogitabat; multumque sategit, ut conjugia Episcoporum Canonicorum et cæterorum ministorum legibus approbarentur; sed obtineri non potuit, quia vel turpe videbatur ministerio, vel reipublicæ perniciosum. Edovardus quidem sextus omnes canonicas et humanas prohibitiones circa clericorum aut etiam religiosorum connubia lege comitiali seu parlamentaria sustulerat; eam legem mox abrogavit Maria, nunc restituendam ac renovandam clamitant isti, sed non exaudiuntur: omnes tamen per totum fere regnum quia de dono [castitatis] (ut loquuntur) non sunt certi, non secundum leges, sed secundum indulgentiam; vel (ut illi dicunt) secundum scripturas, sed ad libidinem suam compositas, ineunt prima, secunda, vel etiam tertia conjugia, contra canones et morem non solum Latinorum sed etiam Græcorum; et prole ita abundant, ut ad illam sustentandam opibusque augendam, et populus supra modum gravetur, et ipsi misere beneficia sua expilent.”—De Schismate Anglicano, Lib. III. (Ingoldstatii, 1586, p. 299).