Note 777 — XIX. SPAIN.
Reading edition
Et utinam nunquam continentiam promisissent, maxime Hispani et regnicolæ, in quibus provinciis in pauco maiori numero sunt filii laicorum quam clericorum.... Sæpe cum parochianis mulieribus quas ad confessionem admittunt, scelestissime fornicantur.... De bonis ecclesiæ pascunt concubinam continue et filios, et de pecunia ecclesiae emunt eis possessiones.... Multi presbyteri et alii constituti in sacris, maxime in Hispania, in Asturia et Gallicia et alibi, et publice et aliquoties per publicum instrumentum promittunt et jurant quibusdam, maxime nobilibus mulieribus, numquam eas dimittere; et dant eis arras de bonis ecclesiæ et possessiones ecclesiæ, publice eas ducunt, cum consanguineis et amicis et solenni convivio, acsi essent uxores legitimæ.—Alv. Pelag. de Planctu Ecclesiæ Lib. II. Art. xxviii. (Ed. 1517 fol. 131-3).
This forms part of a list of fifty-four charges brought by Pelayo against the clergy of his time—“peccant in his communiter.” If the good bishop does not exaggerate, these ministers of Christ must have been a fearful curse to the communities over which they presided in the name of the Saviour.