Note 1167 — KERMES. COCHINEAL.
William Johnston translation
The following passage, highly worthy of notice, taken from Gervasii Tilberiensis Otia Imperialia ad Ottonem IV. Imperatorem, iii. 55; a work which the author, a very learned man for his time, wrote in the year 1211, will serve to illustrate what I have said above: “De vermiculo. In regno Arelatensi (kingdom of Arles, which formerly belonged to the dukes of Burgundy) et confinio maritimo est arbor cujus sarcina pretium facit duodecim nummorum Wighorniensium. Ejus fructus in flore facit pretium quinquaginta librarum. Ejus cortex ad onus vestis pretium habet quinque solidorum. Vermiculus hic est, quo tinguntur pretiosissimi regum panni, sive serici, ut examiti, sive lanci, ut scharlata. Et est mirandum, quod nulla vestis linea colorem vermiculatum recipit, sed sola vestis quæ ex vivo animanteque vel quovis animato decerpitur.” [The author here is undoubtedly right, as animal substances take a dye more readily than vegetable.] “Vermiculus autem ex arbore, ad modum ilicis et quantitatem dumi pungitiva folia habente, prodit ad pedem, nodulum faciens mollem ad formam ciceris” (the same comparison as that of Dioscorides), “aquosum, et, cum exterius colorem habeat nebulæ et roris coagulati, interius rubet; et cum ungue magisterialiter decerpitur, ne, tenui rupta pellicula, humor inclusus effluat, postquam exsiccatur et corio includitur.—Cum enim tempus solstitii æstivi advenerit, ex se ipso vermiculos generat, et nisi coriis subtiliter consutis includerentur, omnes fugerent ut in nihilum evanescerent. Hinc est, quod vermiculus nominatur propter dissolutionem quam in vermes facile facit, ex natura roris Maialis, a quo generatur; unde et illo tantum mense colligitur. Arbor autem vermiculum generans vulgo Analis nuncupatur.”—This book may be found in Leibnitii Scriptor. Rerum Brunsvic. 1.