Note 123 — Quest. CXCV.

In our day and country there are some worthy men, who without fear, or scruple, affirm, that God is the author, and cause of sin; which words they soften to avoid the blasphemy, which they contain. We have in a note, I. vol. p. 530, given the sentiments of the late Dr. Williams, on the origination of sin. Being a proficient in the study of the human mind, he has philosophized a little on, but not essentially differed from the representation of the subject, as it is found in the writings of sound protestant divines. As some American writers advocate with considerable address, such divine causality, and publicly affirm it to have been taught by Luther, Calvin, &c. and to have found its place in our standards in the words—“foreordained whatsoever comes to pass;” it is proper to resort to the ipsissima verba of some of the European protestant theologians, as a test of such allegations.

The Westminster divines, no doubt, entertained the same views of sin, which will be found in the following extracts. In their definition of sin, they not obscurely shew, that they did consider it not more a transgression of, than a want of conformity unto, the law. The former is the translation of ανομια in I. John iii. 4. which is rather privatio, defectus, or declinatio than transgressio legis. Also the Greek word αμαρτια, and the Hebrew חטא signify non consecutio scopi. If they viewed sin as a qualitas adventitia, a quiddam non positivum, a simplex privatio, a quiddam actioni inhærens, they could not have viewed it the proper subject of a decree or purpose, but only as foreseen and permitted.

The following quotations are given in the authors’ own words, for the satisfaction of those who may not possess the works from which they are taken.

“Natura peccato corrupta est...—Aversio quædam voluntatis secuta est, ut homo nihil eorum velit aut faciat, quæ Deus vult et præcipit. Item quod nescimus, quid Deus, quid gratia, quid justitia, denique quid ipsum peccatum sit. Hi sunt profecto horribiles DEFECTUS, quos, qui non intelligunt; nec vident, talpa cœciores sunt.” Mart. Lutheri Loc. Com. p. 23.

“Hæc Regula certa et vera est; Deum esse natura bonum, ideo nihil a Deo proficisci, nisi quod bonum est, mors autem est mala, peccatum etiam est malum, &c. Non igitur a Deo proficiscuntur mala hæc, &c. Peccati porro quæ causa sit, si roges, sacræ literæ ostendunt, id ex Sathana esse, cui contra verbum Dei assenserunt nostri parentes, a Deo inobedientes facti, incurrerunt in horribiles pænas. Nam per peccatum illud non solum corpora nostra sic infirmata sunt, ut ex immortalibus mortalia fierent, sed etiam mens depravata est. Amisit enim homo veram Dei notitiam, et voluntas quoque tum admodum est depravata, ut nihil quam malum appetat.” Mart. Lutheri Loci Com. p. 22.

“Eant nunc qui Deum suis vitiis inscribere audent, quia dicimus naturaliter vitiosos esse homines. Opus Dei perperam in sua pollutione scrutantur, quod in integra adhuc et incorrupta Adæ natura requirere debuerant. A carnis ergo nostræ culpa, non a Deo nostra perditio est, quando non alia ratione periimus, nisi quia degeneravimus a prima nostra conditione.”—“Dicimus ergo naturali hominem vitiositate corruptum, sed quæ a natura non fluxerit. A natura fluxisse negamus, ut significemus adventitiam magis esse qualitatem quæ homini acciderit, quam substantialem proprietatem quæ ab initio indita fuerit. Vocamus tamen naturalem, nequis ab unoquoque prava consuetudine comparari putet, quum hæreditario jure universos comprehensos teneat.” Calvini Institut. lib. II. cap. 1. sect. 10, 11.

“Sed cum nihil contingat in mundo, aut contingere possit sine justissima et sapientissima Dei providentia, annon, peccati author et causa dici potest? Absit, quippe qui illud odit, vetat, & punit, ut quod cum summâ ipsius bonitate pugnet.” Bucani Theolog. p. 165.

“Deus non infundit malitiam in volentates malorum, sicut infundit bonitatem in corda piorum, nec impellit aut allicit voluntates ad peccandum; sed tantum malas voluntates, seu peccantes, quales invenit ex corruptione quæ sequuta est aversionem diabolorum et hominum a Deo, movet, ciet, flectit, inclinat, dirigit, sapienter, juste, potenter, ubi, quando, quomodo, et quousque vult, sive mediate, sive immediate, ad objecta vel persequenda, vel fugienda, ut impleant (quibus tale nihil propositum est) quod manus et consilium Domini decrevit. Bucani Theol. p. 153.

“Estne peccatum originis Substantia an accidens?—Non est substantia; esset enim anima vel corpus. Jam vero corpus et anima quoad substantiam, sunt bonæ Dei creaturæ, quæ etiamnum creantur a Deo. Ergo non sunt peccatum. Nec substantialis est proprietas, aut aliquid substantiale in homine: sed est adventitia qualitas, quæ tamen naturalis dicitur, non quod à natura fluxerit (quatenus creata est) sed quia hæreditario jure ut dicitur, suos comprehensos tenet, et in ipsa hominis natura, viribus, et facultatibus naturalibus inhæret, et ipsi homini innata est.”

Bucani Theol. p. 174.

“Estne peccatum aliquid Positivum an Privativum?—Peccatum non est positivum, id est, quiddam subsistens a Deo conditum, nec est simpliciter et pura privatio, sicut mors est privatio vitæ, aut tenebræ sunt privatio lucis; sed est defectus seu destructio rei positivæ, videlicit operis et ordinis divini in subjecto, quod culpam sustinet suæ depravationis, aversionis a Deo, ut ruina in domo, cœcitas et amissio visus in oculis.” Bucani Theol. p. 167.

“Permissio est gubernatio Dei, quâ homines vel diabolos, ad peccandum pronos, a peccato non retrahit, sed gratiæ suæ auxilio negato vel subtracto, in peccata ruere sinit, ita tamen ut ipsorum impetum ad judiciorum suorum executionem flectat, et quæ pessimo ab ipsis concilio suscipiuntur, in fines optimos dirigat.”

Explicatio.

1. Deus in permissione mali culpœ seu peccati, non est otiosus spectator, sed potens, justus, et sapiens judex: Itaque.

(1.) Efficax gratiæ suæ auxilium, sine quo non possunt non peccare in peccatis mortui homines, negat vel subtrahit.

(2.) Homines vel diabolos ad peccandum natura et consuetudine pronos, sæpissimè a peccatis non retrahit, quos tamen facillimè posset retrahere: sed in peccata ruere sinit.

(3.) Peccatum animis ipsorum susceptum, seu peccandi impetum ita moderatur, ut non in quævis objecta eum ferri patiatur, sed flectat et dirigat ad ejus modi objecta, vel homines, quos punire, castigare, vel explorare vult.

(4.) Quæ ab impiis hominibus, vel diabolis, malo fine, perpetrantur, in fines optimos dirigit.

Exempli Gratia.

Si viator aliquis a latrone in via occidatur, homicidium permississe Deus dicitur:

(1.) Quia efficax gratiæ suæ auxilium ei subtraxit vel negavit, sine quo infallibiliter homicidium erat perpetraturus.

(2.) Quia animum latronis, naturâ vel consuetudine ad homicidia pronum, ab homicidio non retraxit; quem tamen facillimè potuisset retrahere: sed in hoc facinus ipsum ruere permisit.

(3.) Quia concilium homicidii perpetrandi, ipsumque latronis impetum ita rexit et flexit, ut non quemvis promiscue hominem voluerit aut potuerit interficere: sed hunc potius, quam alium interfecerit; Unde furori latronis hunc potius viatorem, quam alium hominem objecit: justo quodam judicio: cujus ratio plerumque homines latet.

(4.) Quia, quod malo fine a latrone est perpetratum; forte ad pecuniam acquirendam, quam nequiter dilapidaret, in finem bonam direxit: quia est pœna vel ipsius latronis, vel ejus, qui a latrone est occisus: vel alius etiam finis nobis ignotus.

II. Sunt igitur in peccatis hominum, circa quæ divina occupatur permissio, quatuor imprimis observanda et distinquenda:

(1.) Actio per se, quatenus est actio.

(2.) Vitium actioni inhærens.

(3.) Directio organi mali et actionis vitiosæ in objectum certum.

(4.) Finis directionis, e quo accidit peccato judicii divini ratio; ut per hominum peccata Deus exequatur justa sua judicia: Primum, tertium, et quartum a Deo est, Deumque authorem habet. Est enim omnis actio, quatenus est actio, bona: directio actionis et ipsa bona: denique finis directionis optimus, nempe divini judicii executio. Secundum, in quo peccati consistit ratio, non a Deo, sed a solo est homine: adeoque solus homo peccati, quatenus est peccatum author est. Wendel. Theol. p. 179.

“Hinc firmiter concludimus, cum permissione Dei concurrere quoque efficacem Dei actionem et directionem vitiosi instrumenti in objectum certum, adversus quod judicium suum exercere Deo visum.”

“Orthodoxi nominis osor et insignis caluminator Graverus ad art. 19. Confess. Aug. p. 112, et sequentibus, portentosum dogma, de Deo peccati authore, Ecclesiis nostris non tantum calumniose impingit, sed et 15 argumenta nostris affingit quibus thesin hanc suam: Deus est peccati, quatenus peccatum est, author: probet: imprimis autem ad infame hoc et blasphemum dogma probandum affirmat, a nostris adduci scripturæ loca, quæ modo allegata sunt. Nos vero ut tam effrontibus calumniatoribus; ita omnibus, qui blasphemum istud dogma vel probant; vel profitentur, et defendunt, anathema dicimus, et innocentiæ nostræ vindicem mundi judicem, jamjam ad judicium se accingentem, imploramus.” Wendel. Theol. p. 183.